Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη εστιατορίων με τα οποία καταπιάστηκαν οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ είναι τα Candy Kitcen, χώροι ζαχαροπλαστικής στην ουσία που διέθεταν βασικά σοκολάτα, ζαχαρωτά, παγωτό ποπ κορν, ενώ στην πορεία στο μενού ενσωματώνονταν και άλλα πιάτα καθημερινής διατροφής.
Στις αρχές του 20ου αιώνα αναφέρεται η ίδρυση πολλών από αυτών, όπως το Candy Kitchen στο Waynesboro της Πενσυλβάνια, το 1902 από τους James και Nicholas Skaves, δύο αδέρφια από το χωριό Μαρί Κυνουρίας Αρκαδίας, που διέσχισαν τον Ατλαντικό τη δεκαετία του 1890 ως λαθρεπιβάτες ή το Flesor’s Candy Kitchen που άνοιξε στη Main Street 101, στο Ιλλινόις το 1904 ο Κωνσταντίνος, “Gus” Flesor από την Πελοπόννησο.
Οι ευρηματικοί ΄Έλληνες μετανάστες εντρύφησαν πολύ γρήγορα σε νέες τεχνικές και κατέκτησαν αυτό τον χώρο παρ’ όλη την εχθρική διάθεση και τις συμπεριφορές διάκρισης των ντόπιων οι οποίοι χαρακτήριζαν τους Έλληνες αντιαμερικάνους, αφού ίδρυαν ελληνικά σχολεία, επέμεναν να διατηρούν τη γλώσσα τους και τις συνήθειές τους και το κυριότερο, έστελναν πίσω στην πατρίδα τα χρήματα που κέρδιζαν στην Αμερική.
Amherst, η κωμόπολη με τα 3 Πανεπιστήμια
Ένα από τα πιο διάσημα και κομβικά candy kitchen, ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1910 στο Άμστερτ μια κωμόπολη τότε των 5.500 κατοίκων από τον Charls N Sarris. Το Άμερστ (Amherst) σήμερα είναι πόλη στην Κομητεία Χάμσαϊρ της Μασαχουσέτης με τον πληθυσμό να ανέρχεται στους 40.000 κατοίκους. Στην πόλη βρίσκονται τρία σημαντικά ιδρύματα ανωτάτης εκπαίδευσης, τα οποία είναι μέλη της Κοινοπραξίας Πέντε Κολλεγίων, το Κολλέγιο Άμστερτ, το Κολλέγιο Χάμσαϊρ και το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης Άμστερτ.
Το Κολλέγιο Άμερστ είναι ένα από τα παλαιότερα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης στην πολιτεία της Μασαχουσέτης, καθώς ιδρύθηκε το 1821 Από το Άμερστ έχουν αποφοιτήσει οι Έλληνες πρώην πρωθυπουργοί Γεώργιος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς.
Σοκολάτα, παγωτό, χάμπουργκερ, ζαμπόν και αυγά
Εδώ έμελλε να ανοίξει ο Charles Sarris το College Candy Kitchen που από το όνομά του αντιλαμβανόμαστε ότι απευθυνόταν στους φοιτητές από το Amherst College και το Massachusetts Agricultural College (τώρα Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης)
Ο Charles γεννήθηκε στη Λέσβο της Ελλάδας το 1891. Στα 19 του αποφάσισε να φύγει για τις ΗΠΑ. Για τα επόμενα έξι χρόνια περιπλανιόταν στο Κονέκτικατ και τη Μασαχουσέτη, εργαζόμενος σε ελληνικά ζαχαροπλαστεία όπου έμαθε να φτιάχνει γλυκά και παγωτά. Το 1916 πήγε να εργαστεί σε ένα νέο ζαχαροπλαστείο στο Άμχερστ της Μασαχουσέτης, με πληθυσμό 5.500 κατοίκους. Πολύ γρήγορα, μαζί με τον αδελφό του Τζέιμς ανέλαβαν το ζαχαροπλαστείο και το επέκτειναν σε ένα εστιατόριο που σερβίρει βασικά πιάτα, όπως χάμπουργκερ, ζαμπόν και αυγά.
Κάθε αρχή και δύσκολη…
Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα στην αρχή. Οι φυλετικές διακρίσεις και οι εθνοτικές προσβολές ήταν ένα συχνό φαινόμενο για κάποιον ξένο που προσπαθεί να ορθοποδήσει επαγγελματικά σε μια ξένη χώρα. Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης εκτιμούσαν περισσότερο τους ανθρώπους από τη Γαλλία, τη Γερμανία ή την Αγγλία παρά εκείνους εκείνους από την Ιταλία, την Πολωνία, τη Μέση Ανατολή ή την Ελλάδα.
Έπρεπε να περάσουν 23 χρόνια και αφού στην πορεία η επιχείρηση αναπτυσσόταν και λειτουργούσε με μεγάλη επιτυχία, ώστε ο Charles να γίνει αποδεκτός ως μέλος της πόλης, αφού μόνο τότε, to 1939, γίνεται δεκτός σε μια από τις αδελφότητές της, σε μία ροταριανή λέσχη.
Νέες συνήθειες…
Το 1928 μια καταστροφική πυρκαγιά στο κτίριο ανέστειλε την ανάπτυξη της επιχείρησης, αφού αναγκάστηκε να μετακινηθεί προσωρινά σε νέα τοποθεσία. Όμως τα αδέλφια Sarris ξεπέρασαν την ύφεση με τον καλύτερο τρόπο.
Το Candy kitchen – εστιατόριο έφερε νέες συνήθειες στη διατροφή των φοιτητών που αποτελούσαν και την κύρια πελατεία ενσωματώνοντας στο μενού νέα είδη, όπως πεπόνια και γιαούρτι. Οι φοιτητές αντιδρούσαν στις καινοτομίες, αλλά το κατάστημα συνέχιζε την επιτυχημένη πορεία του καθώς ο Charles τους διαβεβαίωνε ότι από το μενού δεν θα έλειπαν ποτέ τα είδη που είχαν αγαπήσει, όπως σούπες, γίγαντες φούρνου και ρολό κιμά. Για πολλές δεκαετίες μάλιστα το εστιατόριο παρήγαγε τα δικά του αρτοσκευάσματα, παγωτό και, για τις γιορτές, γλυκά.
Σήμερα το Amherst θεωρείται από τις πιο προοδευτικές πόλεις στη Μασαχουσέτη και αυτό το οφείλει λογικά στην παρουσία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Τότε όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Το εστιατόριο αντιμετώπισε την αντίσταση των πελατών όταν προσέλαβε Αφροαμερικανούς ως προσωπικό ή τους σέρβιρε ως θαμώνες.
«Είχαμε μεγάλη αντίθεση από τους φοιτητές, αλλά την αγνοήσαμε. Τελικά ησύχασαν και το συνήθισαν», γράφει στα απομνημονεύματά του ο πρωτοπόρος Charles.Σύμφωνα με τον Charles, το εστιατόριο έκλεισε το 1953 λόγω ασθένειας, προβλημάτων στάθμευσης και ζήτησης αλκοολούχων ποτών από τους πελάτες (με τα οποία δεν επιθυμούσε να ασχοληθεί).
